„Jaką dojrzałą kobietą będę? Jaką mogę być?” – to pytanie stało się punktem wyjścia dla tego cyklu prac. Wpisując w bank zdjęć generatywnej AI frazę „portret starszej kobiety”, otrzymałam wizerunki spokojnych, spełnionych seniorek – gotowych na spacer z kijkami, nonszalanckich lub klasycznych, jak z katalogu marki odzieżowej. Ich obrazy odtworzyłam w hafcie krzyżykowym, gdzie każdy krzyżyk stał się pikselem, a tkanina stała się przestrzenią dla refleksji nad współczesnymi narracjami kulturowymi.

Podobnie jak współczesna tkanka społeczna, jak nasze sposoby postrzegania siebie i świata, prace z tego cyklu są efektem cyfrowej symulacji i ręcznej interwencji. Przefiltrowane przez algorytmy i sztuczną inteligencję wizerunki kobiet w starszym wieku – szczęśliwych, spełnionych, silnych – są estetycznym produktem określonej narracji kulturowej, kodującej nasze wyobrażenia (marzenia?) o starości i przyszłości. W świecie generatywnej AI, w którym obrazy powstają na podstawie tekstowych instrukcji, to słowa kształtują rzeczywistość.

Czy te wyhaftowane kobiety, nieistniejące w żadnej “białkowej” bazie danych, ale realne w splocie wełny i na ekranie, są rekonstrukcją czy konstrukcją? A może – jak sztuczna inteligencja i textile art współcześnie – to medium, przez które można kwestionować, redefiniować i wyobrażać na nowo struktury, które od wieków formują nasze rozumienie świata?