W jaki sposób pamiętamy wspomnienia z dzieciństwa? Co, w tym ulepku z wrażeń, emocji i opowiadanych po latach historii, jest faktem, a co fantazją? Czy ta druga jest mniej prawdziwa niż rzeczywistość? Kiedy o tym myślę, wszystko mi się miesza. Gdy wróciłam do haftowania w dorosłym życiu, zaczynałam od haftu krzyżykowego. Odkryłam wówczas program komputerowy, który dowolne zdjęcie przerabia na gotowy wzór do haftu krzyżykowego.

Zaczęłam w ten sposób przerabiać m.in. abstrakcyjne motywy z graffiti, własne zdjęcia oraz… zdjęcia z albumów rodzinnych. „Pikselowość” haftowanych w ten sposób zdjęć, wydała mi się wtedy trafną metaforą tego, co tak naprawdę udaje nam się zapamiętać. Zdałam sobie też sprawę, że dużo moich własnych wspomnień z dzieciństwa, to tak naprawdę zdjęcia. Pewne doświadczenia pamiętam, bo powstały z nich wielokrotnie potem oglądane fotografie. A kiedy próbuję wrócić myślami do tego konkretnego dnia ze zdjęcia, moja pamięć ma fotograficznie-hafciarską, niską rozdzielczość.